Ads Header

............................

Δοχείο Αδρανείας - Buffer Tank


ΔΟΧΕΙΑ ΑΔΡΑΝΕΙΑΣ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΣΤΗ ΘΕΡΜΑΝΣΗ ΧΩΡΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟ ΖΕΣΤΟ ΝΕΡΟ ΧΡΗΣΗΣ
  
Δοχεία αδρανείας για άφθονο νερό και οικονομία ενέργειας

BUFFER-0 BUFFER-1

BUFFER-1 INOX TIT

Τι είναι το Δοχείο Αδρανείας (Buffer Tank) και σε τι χρησιμεύει
Τα δοχεία αδρανείας ουσιαστικά είναι δεξαμενές (επιπλέον χώρος) αποθήκευσης νερού (ζεστού ή ψυχρού).
Αποθήκευση ζεστού νερού χρήσης (ΖΝΧ) ή ζεστού νερού θέρμανσης (καλοριφέρ ή ενδοδαπέδιο)
Το δοχείο αδρανείας συνδέεται εν σειρά με τον λέβητα (είτε αυτός είναι λέβητας πετρελαίου, φυσικού αερίου, ξυλολέβητας, λέβητας πέλλετ - βιομάζας, αντλία θερμότητας) ή και με τους ηλιακούς συλλέκτες.
Πρόκειται για ένα δοχείο με πολύ καλή θερμομόνωση, ώστε να διατηρεί επί πολύ χρόνο την υψηλή θερμοκρασία του νερού. Ο σκοπός του δοχείου αδρανείας είναι να αποθηκεύει ζεστό νερό όταν αυτό παράγεται από την λειτουργία του λέβητα κάθε τύπου, αντλία θερμότητας (ή του ηλιακού συλλέκτη) και να μας παρέχει ζεστό νερό όταν παύει να λειτουργεί ο λέβητας ή η αντλία θερμοτητας ή όταν δύει ο ήλιος και ο ηλιακός συλλέκτης παύει να προσφέρει ζεστό νερό.
Για παράδειγμα, αν ένας λέβητας ή μία αντλία θερμότητας λειτουργεί από τις 7 έως τις 11 το βράδυ, αυτές τις 4 ώρες παρέχει ζεστό νερό υψηλής θερμοκρασίας, το οποίο μέσω του κυκλοφορητή μεταφέρεται στα σώματα του καλοριφέρ ή στο υποδαπέδιο σύστημα θέρμανσης, προσφέροντας θέρμανση του χώρου. Κατά τη διάρκεια της λειτουργίας του λέβητα ή της αντλίας θερμότητας, αποθηκεύεται στο δοχείο
αδρανείας ζεστό νερό. Όταν παύει η λειτουργία του λέβητα ή της αντλίας θερμότητας, ο κυκλοφορητής αρχίζει πλέον και μεταφέρει στα σώματα του καλοριφέρ ή στο υποδαπέδιο σύστημα θέρμανσης, το ζεστό νερό που είχε αποθηκευτεί στο δοχείο αδρανείας, προσφέροντας με αυτόν τον τρόπο δωρεάν θέρμανση για αρκετές ώρες ακόμα.
Με τον τρόπο αυτόν επιτυγχάνουμε οικονομία ενέργειας και επομένως και χρημάτων, αφού χρησιμοποιούμε το ζεστό νερό του δοχείου αδρανείας (BUFFER-0) και δεν χρειάζεται να λειτουργεί συνέχεια ο λέβητας ή η αντλία θερμότητας για να έχουμε ζεστό νερό στα σώματα του
καλοριφέρ ή στο ενδοδαπέδιο σύστημα. Το ίδιο ισχύει και για το ζεστό νερό χρήσης (ΖΝΧ), αν το δοχείο αδρανείας (BUFFER-1) είναι συνδεδεμένο με ηλιακούς συλλέκτες και το δοχείο αδρανείας είναι τύπου “δοχείο εντός δοχείου” TIT (tank in tank) ή δοχείο αδρανείας με ανοξείδωτο εναλλάκτη (BUFFER-1 INOX).
Επίσης όταν πρόκειται για θέρμανση παραγόμενη από ηλεκτρικό ρεύμα (αντλία θερμότητας, αντιστάσεις, ηλεκτρολέβητας) το δοχείο αδρανείας μπορεί να αποθηκεύσει ενέργεια εκμεταλευόμενο τις ώρες με τη χαμηλή τιμή του νυχτερινού τιμολογίου της ΔΕΗ.

Αποθήκευση κρύου νερού
Τα δοχεία αδρανείας λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο όπως πιο πάνω και για αποθήκευση κρύου νερού (αντί για ζεστού) με μόνη διαφορά ότι αντί να συνδέεται σε λέβητα ή ηλιακούς συλλέκτες, συνδέεται σε ψύκτες νερού. Και εδώ επιτυγχάνουμε οικονομία ενέργειας και χρημάτων καθότι ο κυκλοφορητής συνεχίζει και μεταφέρει ψυχρό νερό από το δοχείο αδρανείας, παρόλο που το μοτέρ του ψυκτικού μηχανήματος έχει σταματήσει να λειτουργεί.
Τα δοχεία αδρανείας διαθέτουν πολλές "εισαγωγές-εξαγωγές" (1" & 1½"), οπότε μπορούν να συνδεθούν με πολλούς τύπους πηγών θερμότητας (λέβητες πετρελαίου ή αερίου, ξυλολέβητες (λέβητες πυρόλυσης), λέβητες πέλλετ, ηλεκτρικοί λέβητες ιόντων, αντλίες θερμότητας, ενεργειακά τζάκια, ηλιακοί συλλέκτες).
 
Τύποι δοχείων αδρανείας και χωρητικότητα σε λίτρα

Τύπος
Λίτρα
 BUFFER-0
 150, 200, 300, 420, 500, 800, 1000
 BUFFER-1
 300, 420, 500, 800, 1000
 BUFFER-1 INOX
 300, 500, 800, 1000
 TIT (tank in tank)
 800, 1000

Βάρος άδειων δεξαμενών (σε KG)
Λίτρα / Τύπος BUFFER-0 BUFFER-1 BUFFER-1 Inox TIT (δοχείο εντός δοχείου
150 43 66 - -
200 60 85 - -
300 90 118 - -
420 108 132 - -
500 117 150 162 -
800 127 168 180 256
1000 152 198 210 283

Υδραυλικές συνδέσεις Δοχείων Αδρανείας (BUFFER TANKS):
  ΜΟΝΤΕΛΟ ΠΟΥ
ΔΙΑΤΙΘΕΤΑΙ
150 L 200 L 300 L 420 L 500 L 800 L 1000 L
Θέση
Αισθητηρίων
BUF-0 BUF-1 BUF-1
INOX
½” ½” ½” ½” ½” ½” ½”
Εναλλάκτης
Ηλιακών
- BUF-1 BUF-1
INOX
- - 1” 1 ¼” 1 ¼” 1 ¼” 1 ¼”
Συνδέσεις
Buffer
BUF-0 BUF-1 BUF-1
INOX
1 ½” 1 ½” 1 ½” 1 ½” 1 ½” 1 ½” 1 ½”
Υποδοχή
Αντίστασης
BUF-0 - - 1 ½” 1 ½” 1 ½” 1 ½” 1 ½” 1 ½” 1 ½”
Εξοδος
Ζεστού Νερού
Χρήσης
- - BUF-1
INOX
- - - - 1” 1” 1”
Εισαγωγή
Κρύου Νερού
Χρήσης
- - BUF-1
INOX
- - - - 1” 1” 1”

Τυπική Εγκατάσταση Δοχείου εντός Δοχείου (ΤΙΤ)
για σύνδεση με ηλιακή ενέργεια και δύο λέβητες πετρελαίου ή αερίου/στερεών καυσίμων

tit-scheme2.jpg


Τυπική Εγκατάσταση Δοχείου BUFFER-1 με INOX εναλλάκτη ζεστού νερού χρήσης

για σύνδεση με λέβητα στερεών καυσίμων, λέβητα πετρελαίου/αερίου,
σύστημα θέρμανσης υψηλών θερμοκρασιών (καλοριφέρ), σύστημα θέρμανσης χαμηλών θερμοκρασιών (ενδοδαπέδιο) και με ηλιακή υποβοήθηση

δοχειο αδρανειας - συνδεση


BUFFER-1 με INOX εναλλάκτη ζεστού νερού χρήσης
buffer1-inox-3sides.jpg



Read more

Αυτονομία Στην Κεντρική Θέρμανση


Το νέο, επαναστατικό, στοιχείο που προστέθηκε στη θέρμανση κτιρίων είναι η αυτονομία των θερμαινόμενων ιδιοκτησιών σε σχέση με τις υπόλοιπες, που όλες μαζί εξυπηρετούνται από ένα κοινό λεβητοστάσιο.
Είναι γεγονός ότι το παλιό, "κλασσικό" όπως το λέμε, δισωλήνιο σύστημα θέρμανσης (παράλληλης τροφοδοσίας σωμάτων μέσω στηλών), έδωσε σιγά - σιγά τη θέση του σε άλλα, ίδιας αρχής αλλά πιο εξελιγμένα συστήματα, που είναι το μονοσωλήνιο σύστημα, η ακτινωτή θέρμανση (με ζευγαράκια σωλήνων ανά σώμα) και η δαπεδοθέρμανση.
Και οι τρεις αυτές μορφές έχουν πάλι το νερό σαν μέσο μεταφοράς της απαιτούμενης θερμότητας, πάλι έναν λέβητα, πάλι κυκλοφορητή. Και στα μεν δύο πρώτα συστήματα έχουν πάλι σαν εναλλάκτη για τη μετάδοση θερμότητας στο χώρο θερμαντικά σώματα, ενώ το τρίτο σύστημα εξυπηρετείται με μόνιμα χωμένους στο δάπεδο σωλήνες.
Όμως και οι δύο διατάξεις έχουν ένα καινούριο κοινό χαρακτηριστικό. Το νερό μεταφέρεται από τον χώρο παραγωγής προς τους ορόφους από ένα και μόνο ζεύγος σωλήνων (την κεντρική στήλη, που βέβαια σε πολύ μεγάλες οικοδομές μπορεί μα είναι και περισσότερες) και η διανομή προς τα διαμερίσματα γίνεται πια στους ορόφους από την κεντρική στήλη προς αυτά
Το νέο, επαναστατικό, θα έλεγε κανείς, στοιχείο που προστέθηκε στη θέρμανση κτιρίων είναι η αυτονομία των θερμαινόμενων ιδιοκτησιών σε σχέση με τις υπόλοιπες, που όλες μαζί εξυπηρετούνται από ένα κοινό λεβητοστάσιο.
Είναι γεγονός ότι το παλιό, "κλασσικό" όπως το λέμε, δισωλήνιο σύστημα θέρμανσης (παράλληλης τροφοδοσίας σωμάτων μέσω στηλών), έδωσε σιγά - σιγά τη θέση του σε άλλα, ίδιας αρχής αλλά πιο εξελιγμένα συστήματα, που είναι το μονοσωλήνιο σύστημα, η ακτινωτή θέρμανση (με ζευγαράκια σωλήνων ανά σώμα) και η δαπεδοθέρμανση.
Και οι τρεις αυτές μορφές έχουν πάλι το νερό σαν μέσο μεταφοράς της απαιτούμενης θερμότητας, πάλι έναν λέβητα, πάλι κυκλοφορητή. Και στα μεν δύο πρώτα συστήματα έχουν πάλι σαν εναλλάκτη για τη μετάδοση θερμότητας στο χώρο θερμαντικά σώματα, ενώ το τρίτο σύστημα εξυπηρετείται με μόνιμα χωμένους στο δάπεδο σωλήνες.
Το νερό μεταφέρεται από τον χώρο παραγωγής προς τους ορόφους από ένα και μόνο ζεύγος σωλήνων (την κεντρική στήλη, που βέβαια σε πολύ μεγάλες οικοδομές μπορεί μα είναι και περισσότερες) και η διανομή προς τα διαμερίσματα γίνεται πια στους ορόφους από την κεντρική στήλη προς αυτά.
Το χαρακτηριστικό που προκύπτει είναι ότι το κάθε διαμέρισμα τροφοδοτείται με ζεστό νερό από ένα και μοναδικό σημείο.Αποτέλεσμα: Μπορούμε να διακόψουμε τη "θέρμανση" μιας ολόκληρης ιδιοκτησίας, κλείνοντας έναν κρουνό και μόνο, χωρίς να θιγεί η λειτουργία των υπολοίπων και αντιστρόφως.
Αμέσως "ήλθε" η ιδέα της ανεξαρτητοποίησης των διαμερισμάτων, όσον αφορά τη χρήση του κεντρικού συστήματος θέρμανσης, και αφού πια κατέστη δυνατή η διακοπή της λήψης, λογικό θα ήταν να γίνει δυνατή και η παράτασή της.Βασικό απαιτούμενο εξάρτημα, είναι μία γενική για το σπίτι τηλεχειριζόμενη βαλβίδα και επειδή στο σπίτι δεν υπάρχει ούτε πεπιεσμένος αέρας ούτε υδραυλική ενέργεια και αφού οι ηλεκτροκίνητες βαλβίδες είναι πιο φθηνές, χρησιμοποιήθηκαν παντού τέτοιες.Χρειάζονται επίσης ένας διακόπτης που θα ενεργοποιεί την ηλεκτροβαλβίδα κι ένας μετρητής. Τους ρόλους αυτούς ανέλαβαν οι θερμοστάτες χώρου και οι ωρομετρητές λειτουργίας.
Το σύστημα λοιπόν είναι έτοιμο. Ένας θερμοστάτης χώρου κλείνει το κύκλωμα, αμέσως μία ηλεκτροβαλβίδα ανοίγει τη διέλευση ζεστού νερού για την τροφοδοσία των θερμαντικών σωμάτων του σπιτιού (ή των σωλήνων της δαπεδοθέρμανσης), ενώ ένας ωρομετρητής καταγράφει τον χρόνο που το σπίτι κάνει χρήση του ζεστού νερού από την κεντρική εγκατάσταση.
Το σύστημα σιγά - σιγά τελειοποιήθηκε και με την εντολή του θερμοστάτη προς την ηλεκτροβαλβίδα με διάφορες πια τεχνικές, ενεργοποιούνται και τα κεντρικά μηχανήματα, δηλαδή ο καυστήρας και ο κυκλοφορητής ενώ με το κλείσιμο του τελευταίου καταναλωτή απενεργοποιούνται.
Όταν ξεκίνησε η εφαρμογή του συστήματος, δεν υπήρχαν βαλβίδες κατασκευασμένες γι' αυτό το σκοπό και έτσι δανειστήκαμε ηλεκτροβαλβίδες από άλλους ηλεκτρομηχανολογικούς χώρους, που άλλες τα πήγαν καλά υπό συνθήκες και άλλες απέτυχαν. Αρχικά χρησιμοποιήθηκαν ηλεκτρομαγνητικές, που αν και είναι πάμφθηνες, εγκαταλειφθήκαν γρήγορα λόγω θορύβου και λόγω των προβλημάτων που παρουσίασαν, αφού δεν ήταν κατασκευασμένες για τα βρώμικα νερά της εγκατάστασης καλοριφέρ.
Χρησιμοποιήθηκαν αργότερα οι πολύ ακριβότερες κινητηριακές με βραχίονα και ελαστική τάπα ή σφαίρα κι επαναφορά ελατηρίου, οι οποίες έκαναν θαυμάσια τη δουλειά τους στα Fan Coils και στις κεντρικές μονάδες κλιματισμού.Χρησιμοποιήθηκαν επίσης κινητηριακές αλλά πλήρους περιστροφής με κρουνό κυλινδρικό, που είχαν έκκεντρα και διακοπτάκια για stop στις θέσεις on και off.
Επίσης υπάρχουν οι θερμικές βαλβίδες, όπου ένα αξονάκι από μέταλλο μεγάλου συντελεστή διαστολής, επιμηκύνεται θερμαινόμενο από μία ηλεκτρική αντίσταση που το περιβάλλει ωθώντας το, και αυτό ωθεί με τη σειρά του την τάπα μια ειδικά κατασκευασμένης ωστικής βαλβίδας, επιτρέποντας έτσι τη διέλευση του ζεστού νερού, ενώ το κλείσιμο γίνεται με ελατήριο.Δεν χρειάζεται πολλή σκέψη για να διαπιστώσει κανείς ότι το κύριο εξάρτημα είναι η ηλεκτροβαλβίδα, χωρίς βέβαια να αγνοείται ο ρόλος των υπολοίπων στοιχείων.
Σήμερα μπορεί να βρει κανείς βαλβίδες μικρής αντίστασης, π.χ. 50 - 150mm ΥΣ στα 2000 lt/h, βαλβίδες που δεν κολλάνε από ακαθαρσίες ή άλατα γιατί κινούνται σε αυτοκαθαριζόμενα υλικά, που ανοίγουν δε διαφορική πίεση άνω των 6 bar, ενώ ποτέ στη θέρμανση δεν είναι μεγαλύτερη από 1,2bar, που έχουν ειδικές τσιμούχες άξονα κι έτσι δεν θ' αρχίσουν να τρέχουν ύστερα από 2 - 3 χρόνια.
Μπορεί ακόμα να βρει κανείς βαλβίδες με κινητήρα διπλής μονώσεως (double insulation),ακόμα κινητήρες με telay σαν αντικλεπτική προστασία, κινητήρες που το ρεύμα που στέλνουν στον θερμοστάτη είναι ασφαλισμένο με μικροασφάλεια 100mA, ακόμα κινητήρες που δίνουν ιδιαίτερες επαφές για λειτουργία ωρομετρητών, κυκλοφορητή, καυστήρα ή ιδιαίτερες επαφές αποκοπής σε περίπτωση που κάποιος δεν πληρώνει.
Γεγονός είναι ότι σήμερα έχουμε ηλεκτροβαλβίδες ιδιαίτερα αξιόπιστες σε λογικά πλαίσια τιμών ακόμα και οι πιο ακριβές, που μπορούν στα χρόνια να υπηρετούν πιστά, χωρίς προβλήματα, τον χρήστη.
Ένα άλλο σοβαρό στοιχείο ελέγχου, είναι η αξιοπιστία καθώς και η πραγματική δυνατότητα service από την κεντρική εταιρεία διάθεσης, αφού μηχάνημα που δεν χαλάει ποτέ δεν κατασκευάστηκε ακόμα.
Βέβαια ο μελετητής έχει και κάτι άλλα πράγματα που πρέπει να προσέξει π.χ. τι γίνεται με τη μεταβολή πίεσης του κυκλοφορητή μεταβαλλομένων των καταναλώσεων (άνοιγμα, κλείσιμο διαμερίσματος), τι γίνεται με τα νερά που πρέπει να ξεπλένουν τον φούρνο του λέβητα όταν έχουμε μειωμένη παροχή οπότε δημιουργούνται τοπικές υπερθερμάνσεις της τάξης των 140οC, που μόνο τον κυκλοφορητή δεν ωφελούν, ούτε τις ηλεκτροβαλβίδες, ούτε τα ρακόρ, κι ακόμα τι γίνεται όταν οι βαλβίδες εγκατασταθούν σ' ένα ντουλαπάκι που δεν αερίζεται και λειτουργούν σε περιβάλλον υψηλής θερμοκρασίας κ.λ.π. Βέβαια, με τα κατάλληλα υλικά και τις ανάλογες τεχνικές, τα προβλήματα εκμηδενίζονται. Τέλος, θα πρέπει να αναφερθούμε λίγο και στο τι κερδίσαμε με την πρόσθεση στη θέρμανση του νέου στοιχείου της αυτονομίας, με την προσθήκη νέων μηχανημάτων και εντελώς πρόσθετης δαπάνης.
Η ιδέα αυτή ξεκίνησε με σκοπό να λύσει τις διαφορές μεταξύ των ενοίκων των πολυκατοικιών, που άλλος ήθελε θέρμανση και άλλος λιγότερη κι άλλος ίσως καθόλου γιατί έλειπε κάποιο διάστημα, και ακόμα γιατί άλλος ήθελε 18οC, άλλος 20oC και άλλος 23oC.Πράγματι, μειώθηκε πολύ η κατανάλωση.
Το φαινόμενο εξηγήθηκε εύκολα. Οικονομία δεν γίνεται με μη θέρμανση, αλλά με περιορισμό της σπατάλης. Ο θερμοστάτης που σταματά τη λειτουργία π.χ. στους 20oC και την επαναφέρει όταν πέσει κάτω από 19οC, περιορίζει σοβαρά τη σπατάλη, ακόμα δε περισσότερο όταν τον κατεβάσουμε στους 15οC το βράδυ ή τις ώρες που θα λείπουμε, οπότε το σπίτι μένει stand by και δεν χρειάζεται να το ξαναθερμάνουμε από την αρχή.
Η οικονομία που προκύπτει έναντι 6ωρης λειτουργίας με χρονοδιακόπτη στα κοινόχρηστα για την Αθήνα, δεν είναι μικρότερη από 25%. Και αν ακόμα δεχθούμε για σωστό το νούμερο που μας έδωσαν οι Γερμανοί όταν επέβαλαν μετρητές παντού, δηλαδή ότι ο ιδιοκτήτης κάνει μόνος του οικονομία της τάξης του 20% όταν ξέρει ότι θα πληρώσει σύμφωνα με τον μετρητή του, αντιλαμβάνεται κανείς ότι η οικονομία είναι ακόμη μεγαλύτερη.
Ανάλογα με το μέγεθος της εγκατάστασης, τον καιρό και τη χρήση, ο χρόνος απόσβεσης των πρόσθετων μηχανημάτων της αυτονομίας κυμαίνεται από 1 έως 2 χρόνια, γεγονός που, λαμβανομένων υπ' όψη και των λοιπών πλεονεκτημάτων, κάνει συμφέρουσα την τοποθέτηση του συστήματος.
Έτσι η εφαρμογή του επεκτάθηκε, για λόγους άνεσης και οικονομίας, και στις μονοκατοικίες, όπου τις χωρίσαμε κατά ζώνες λόγω διαφορετικών αναγκών ή ετεροχρονισμού π.χ. η ζώνη υπνοδωματίων να λειτουργεί ανεξάρτητα από τη ζώνη κουζίνας - καθιστικού ή στις μαιζονέτες ανεξάρτητα ο πάνω με τον κάτω όροφο και ακόμη βίλλες των 300m3 και άνω χωρίστηκαν σε ζώνες βόρειες, νότιες, ανατολικές, δυτικές αφού οι ανάγκες θέρμανσης είναι διαφορετικές λόγω προσανατολισμού και ανοιγμάτων.
Το συμπέρασμα είναι, ότι το μεγάλο κέρδος από την υπόθεση, δεν είναι ότι σταμάτησαν οι καυγάδες, αλλά ότι οι άνθρωποι ζεστάθηκαν πραγματικά (όχι μόνο λίγες ώρες), τα ρετιρέ ζεστάθηκαν και αυτά ενώ η κατανάλωση μειώθηκε σημαντικά.



Read more

Εργα


                      
Read more

Ερωτήσεις





Read more